İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi (İSİG) iş cinayetli Şubat ayı raporu yayınlandı. Rapora göre en az 131 işçi iş cinayetlerinde yaşamını yitirdi... Raporda meslek hastalığı nedeniyle gerçekleşen iş cinayeti yer almıyor.
• 131 emekçinin 118’i ücretli (işçi ve memur), 13’ü kendi nam ve hesabına çalışanlardan (çiftçi, balıkçı ve esnaf) oluşuyor...
• Ölenlerin 3’ü kadın işçi, 128’i erkek işçi. Kadın işçi cinayetleri tarım ve sağlık işkollarında gerçekleşti...
• İki çocuk işçi can verdi. Çocuk işçi cinayetleri tarım ve inşaat işkollarında gerçekleşti…
• 51 yaş ve üstünde ise çalışırken ölen 30 emekçi bulunuyor: Çiftçi ve esnaflar ile balıkçı, tarım, maden, büro, metal, inşaat, taşımacılık ve belediye işçileri...
• Şubat ayında 2 göçmen/mülteci işçi yaşamını yitirdi, 2’si de İranlı…
• Ölen işçilerin altısı sendikalı. Sendikalı işçiler tarım, gıda, maden, büro ve belediye işkollarında çalışıyordu.
• Ölümler en çok inşaat, taşımacılık, güvenlik, tarım, madencilik, ticaret/büro, metal, belediye/genel işler ve konaklama işkollarında gerçekleşti.
• En fazla ölüm nedenleri sırasıyla trafik/servis kazası, yüksekten düşme, ezilme/göçük, kalp krizi, intihar ve elektrik çarpması.
İşçi intiharları ve nedenleri
İSİG Meclisi olarak tespit edebildiğimiz kadarıyla
2013 yılında en az 15,
2014 yılında en az 25,
2015 yılında en az 59,
2016 yılında en az 90,
2017 yılında en az 89,
2018 yılında en az 73,
2019 yılında en az 82,
2020 yılının ilk iki ayında en az 25 işçi olmak üzere; son yedi yılda en az 458 işçi işyeri içinde ve/veya işe bağlı olarak intihar ederek yaşamına son vermiştir.
İşçi intiharlarının çoğunun nedenini bilemesek de öğrenebildiklerimizin temel üç nedenini borç, işsizlik ve baskı/mobbing oluşturmaktadır.
İntihar eden işçilerin yoğunlukla çalıştıkları işkolları ticaret/büro, tarım, sağlık, güvenlik, inşaat, metal ve belediye/genel işler işkollarıdır.
Eldeki bilgilere göre Türkiye’de işçi intiharları dünya örneklerine göre farklılık göstermekte ve salt bir şirketin çalışma koşullarının sonucu olmaktan ziyade genel olarak 1980 sonrası uygulanan neo-liberal politikaların oluşturduğu güvencesizlikle açıklanabilir. Bu politikaların ayakları olan kamusal alanın özelleştirilmesi, kronikleşen işsizlik ve yoksulluk ile örgütsüzleştirme saldırısının bir sonucu olan sendikasızlaştırma ve geleneksel dayanışma ağlarının dağılması işçi intiharlarına neden olan nesnel zemini oluşturmaktadır.
İş cinayetlerinin şehirlere göre dağılımı
Şubat ayında 23 ölüm İstanbul’da; 7’şer ölüm İzmir ve Muğla’da; 5 ölüm Antalya’da; 4 ölüm Konya’da; 3’er ölüm Adana, Amasya, Aydın, Gaziantep, Kayseri, Kocaeli, Mersin ve Samsun’da; 2’şer ölüm Ankara, Burdur, Bursa, Çorum, Denizli, Malatya, Rize, Sakarya, Şanlıurfa, Zonguldak ve Rusya’da; 1’er ölüm Adıyaman, Ağrı, Batman, Bolu, Çanakkale, Çorum, Erzurum, Gümüşhane, Hakkari, Hatay, Isparta, Karaman, Kastamonu, Manisa, Mardin, Osmaniye, Sivas, Tekirdağ, Tokat, Van, Bulgaristan ve Cezayir’de yaşandı…
